Bieszczady widziane z grzbietu konia to niezapomniane przeżycie. Dlatego też powstało tutaj wiele ośrodków jeździeckich oraz stadniny koni. Z regionem szczególnie kojarzą się konie huculskie, bo one tutaj były niemal od początku osadnictwa. Na terenie Bieszczadów można zarówno pobierać nauki jazdy konnej, jak też przemierzać trasy, których na terenie BdPN jest 142 km.
Muzeum Przyrodnicze w Ustrzykach Dolnych
Początki muzeum sięgają 1968 r., kiedy to z inicjatywy "Społecznego Komitetu Organizacyjnego Muzeum Fauny Bieszczadzkiej" i miejscowych myśliwych rozpoczęto gromadzenie eksponatów przyrodniczych. W 1974 r. przystąpiono do budowy nowego obiektu, którego otwarcie nastąpiło po 12 latach. W 1991 r. muzeum zostało przekazane Bieszczadzkiemu Parkowi Narodowemu. Na jego bazie powstał Ośrodek Naukowo-Dydaktyczny BdPN, który prowadzi działalność naukową, dydaktyczną oraz muzealną.
Znajdują się tu ekspozycje stałe:
- "Bieszczady dawniej i dziś”
- "Biologia i systematyka świata zwierząt"
- "Wybrane zagadnienia z paleontologii"
- "Geologia Bieszczadów na tle Karpat”
- "Geomorfologia, hydrologia, klimat i gleby Bieszczadów"
- “Plan ochrony Bieszczadzkiego Parku Narodowego i otuliny"
- "Flora I zbiorowiska roślinne oraz fauna Bieszczadów"
Muzeum organizuje również wystawy czasowe związane z regionem, które okresowo zastępują ekspozycję "Bieszczady dawniej i dziś"
Szlakiem Architektury Cerkiewnej
Bieszczady znane są na ogół z licznych cerkwi drewnianych, które pozostawili nam dawni ich mieszkańcy – etnograficzni Bojkowie i Łemkowie. O kościołach drewnianych wiedzą nieliczni miłośnicy tej górskiej krainy. Malownicze, strzeliste kościółki, kryte stromymi, często gontowymi dachami, łemkowskie cerkwie z baniastymi hełmami, kameralne, wiejskie dwory i domy szlacheckie, budowane z potężnych bali drzewnych zauroczą każdego, nawet niezainteresowanego specjalnie budownictwem ludowym.
Bieszczadzki Park Narodowy
Jest trzecim co do wielkości parkiem narodowym na terenie Polski. W chwili utworzenia w 1973 obejmował masyw Tarnicy, Krzemienia i Halicza, oraz podszczytowe partie Połoniny Caryńskiej o powierzchni zaledwie 59,55 km2. Obszar parku był powiększany czterokrotnie w latach 1989, 1991, 1996 oraz 1999. Jednakże pojęcie "park narodowy" znane jest w polskich Bieszczadach znacznie wcześniej niż 1973 rok. Otóż od lat 50. XX wieku połoniny znajdowały się w zarządzie dyrektora Tatrzańskiego Parku Narodowego. Było to związane z poszukiwaniem nowych pastwisk dla podhalańskich owiec, którym ochrona ścisła łąk w TPN zabroniła wstępu na hale tatrzańskie. Obecnie w granicach BdPN znajduje się ogromna część tzw. polskich Bieszczadów Wysokich, a także kilka enklaw, z największą w dolinie górnego Sanu.
Skansen w Sanoku
Największy taki obiekt w Polsce a i jeden z największych w Europie. W tym miejscu zatrzymał się czas. Zwiedzający zobaczą w jakich warunkach żyli i mieszkali nasi dziadowie. Cerkwie, zabudowania gospodarcze, młyn czy też galerie Ikon - wszystko to zobaczyć obecnie można w Sanockim Skansenie
"Cudowne Źródełka" w Zwierzyniu
Zwierzyń lokowano przed 1580 rokiem na terenie dóbr Kmitów. Miejscowa tradycja podaje, że nazwa wsi pochodzi od wydobytego ze źródła 150 lat temu przez pewną niewiastę krzyża Zwizenye od ukr. “Wozdwyzenje czestnoho chresta” (podwyższenie krzyża świętego).
Do drugiej wojny światowej studzienka była otoczona kultem. Stąd nad nią drewniany krzyż. Co roku, setki wiernych przybywały tu w uroczystej procesji, a ksiądz dokonywał poświęcenia źródła. Krzyż wydobyty jakoby ze studni znajdował się do 1922 r. w miejscowej cerkwi, obecnie jest w Muzeum Diecezjalnym w Przemyślu. Najciekawsze jednak, że krzyż ten pochodzi z I połowy XVIII wieku i był wykonany we francuskim mieście Limoges, ponad 1500 km od Zwierzynia.
Zapora w Solinie
Zapora solińska jest jedną z największych atrakcji turystycznych tej miejscowości, a nawet całych Bieszczadów. Tama w Solinie ma długość 664 m i wysokość 82 m (od podstawy do korony) oraz potężną kubaturę około 760 tys. m3. Zapora zbudowana w latach 1961-68 jest największą w Polsce zaporą betonową typu ciężkiego.
Zapora przy nadmiarze opadów zapobiega powodziom spowodowanym wylewami Sanu, a w czasie suszy reguluje niedobór wody w korycie tej rzeki. Spiętrzenie do 60 m głębokości daje potężną pojemność zbiornika około 500 mln m3, który jest wielkim rezerwuarem wody pitnej w 1 klasie czystości.
Budowla ta kryje liczne korytarze, które można zwiedzać z przewodnikami zakładowymi. Koroną tamy biegnie spacerowa promenada, łącząca 2 brzegi ogromnego, pięknego zalewu, na który stąd roztacza się wspaniały widok.
Bieszczady widziane z grzbietu konia to niezapomniane przeżycie. Dlatego też powstało tutaj wiele ośrodków jeździeckich oraz stadniny koni. Z regionem szczególnie kojarzą się konie huculskie, bo one tutaj były niemal od początku osadnictwa. Na terenie Bieszczadów można zarówno pobierać nauki jazdy konnej, jak też przemierzać trasy, których na terenie BdPN jest 142 km. 
Początki muzeum sięgają 1968 r., kiedy to z inicjatywy "Społecznego Komitetu Organizacyjnego Muzeum Fauny Bieszczadzkiej" i miejscowych myśliwych rozpoczęto gromadzenie eksponatów przyrodniczych. W 1974 r. przystąpiono do budowy nowego obiektu, którego otwarcie nastąpiło po 12 latach. W 1991 r. muzeum zostało przekazane Bieszczadzkiemu Parkowi Narodowemu. Na jego bazie powstał Ośrodek Naukowo-Dydaktyczny BdPN, który prowadzi działalność naukową, dydaktyczną oraz muzealną.
Bieszczady znane są na ogół z licznych cerkwi drewnianych, które pozostawili nam dawni ich mieszkańcy – etnograficzni Bojkowie i Łemkowie. O kościołach drewnianych wiedzą nieliczni miłośnicy tej górskiej krainy. Malownicze, strzeliste kościółki, kryte stromymi, często gontowymi dachami, łemkowskie cerkwie z baniastymi hełmami, kameralne, wiejskie dwory i domy szlacheckie, budowane z potężnych bali drzewnych zauroczą każdego, nawet niezainteresowanego specjalnie budownictwem ludowym.
Jest trzecim co do wielkości parkiem narodowym na terenie Polski. W chwili utworzenia w 1973 obejmował masyw Tarnicy, Krzemienia i Halicza, oraz podszczytowe partie Połoniny Caryńskiej o powierzchni zaledwie 59,55 km2. Obszar parku był powiększany czterokrotnie w latach 1989, 1991, 1996 oraz 1999. Jednakże pojęcie "park narodowy" znane jest w polskich Bieszczadach znacznie wcześniej niż 1973 rok. Otóż od lat 50. XX wieku połoniny znajdowały się w zarządzie dyrektora Tatrzańskiego Parku Narodowego. Było to związane z poszukiwaniem nowych pastwisk dla podhalańskich owiec, którym ochrona ścisła łąk w TPN zabroniła wstępu na hale tatrzańskie. Obecnie w granicach BdPN znajduje się ogromna część tzw. polskich Bieszczadów Wysokich, a także kilka enklaw, z największą w dolinie górnego Sanu.
Zwierzyń lokowano przed 1580 rokiem na terenie dóbr Kmitów. Miejscowa tradycja podaje, że nazwa wsi pochodzi od wydobytego ze źródła 150 lat temu przez pewną niewiastę krzyża Zwizenye od ukr. “Wozdwyzenje czestnoho chresta” (podwyższenie krzyża świętego).